Polistyren (-[CH2CH(C6H5)]n-) to polimer z grupy poliolefin otrzymywany w procesie polimeryzacji styrenu, pochodzącego zwykle z procesu katalitycznego odwodornienia etylobenzenu (ok. 85% światowej produkcji), bądź z procesu Halcon-Oxirane (ok. 15% światowej produkcji) lub z rafinacji ropy naftowej.
Po zmieszaniu z dodatkami polistyren stanowi podstawę wielu tworzyw sztucznych, oznaczanych literami (PS). Czysty polistyren jest bezbarwnym, twardym, kruchym termoplastem (tworzywem formowanym przez topienie), o bardzo ograniczonej elastyczności. Istnieje kilka odmian podstawowych tworzyw styrenowych, które produkuje się obecnie:
a) polistyren – homopolimer, bez żadnych modyfikacji, nazywany również polistyrenem niskoudarowym ( GPPS ), zwykłym lub standardowym – GPPS,
b) polistyren modyfikowany butadienem (CH2=CH-CH=CH2), zwany polistyrenem wysokoudarowym – HIPS,
c) kopolimer styrenu (H5C6-CH=CH2) z akrylonitrylem (CH2=CH-CN) – SAN,
d) kopolimer akrylonitrylu, butadienu i styrenu – ABS.
Jako tworzywo sztuczne, polistyren może być bezbarwny, słabo przezroczysty lub barwiony na dowolne, żywe kolory. Jego zaletą w stosunku do polietylenu i polipropylenu jest niższa temperatura mięknienia i mniejsza lepkość stopu, dzięki czemu łatwiej jest z niego otrzymywać w procesie formowania wtryskowego niewielkie przedmioty o złożonych kształtach. Polistyren, jako tworzywo lite, jest stosowany do produkcji sztucznej biżuterii, szczoteczek do zębów, pudełek do płyt CD, elementów zabawek. Posiada jednak znacznie mniejszą odporność chemiczną od polietylenu i dlatego nie stosuje się go raczej do produkcji opakowań produktów żywnościowych.
